زندگی یعنی Money…!

زندگی سختی شده… والله ما سن شما که بودیم اگه 1000 تومن حقوق می گرفتیم، 6 تا جفتک می زدیم میومدیم هر چی دلمون می خواست می خریدیم، 2 تا و نصفی خانواده رو اداره می کردیم همه هم از دستمون راضی بودن. حالا ما با 1000 تومن از خونه تا سر کوچه هم نمی شه بریم.

سخنان بالا از فرمایشات مادربزرگ گرامی بود. ولی خداییش امروز یکی التماس می کرد ازش واکس بخرم. اگه گفتین واکسه چند بود؟ 2000 تومن ناقابل به جان خودم. بنزین هم که کارتی شده و  تاکسیا هم که معلوم نیست، یکی هزار تومن می گیره یکی دو هزار و پونصد تومن. دیگه چند روز دیگه اگه رفتین سوپری یک کیلو تخم مرغ بخرین گفت 8900 تومن تعجب نکنید.

داره از ابر سیاه خون می چکه

اینجا… انگار همین جا همه چیز توی مغزم اتفاق افتاده…! صورت خون آلود دختر… افسرهای نیروی انتظامی… مردم…

صندلی را کنار می کشم و از صفحه مانیتور دور می شوم…

ای کاش از صفحه زندگی مردم این کشور دور می شدم. روزها می گذرد و من مدتهاست با شرم ملیتم را بیان می کنم. نام ایران را که می شنوم تمام خاطرات زنندۀ این سالها مرا به اوج تنفر می رسانند. اوج تنفر جاییست که مردم هیچ اعتراضی به این بازی خونین نمی کنند. اوج تنفر جاییست که به دست ماموران امنیت چکه چکه خون از چهره ای بی گناه می ریزد و هیچ کس جرئت حرف زدن به خودش نمی دهد. اوج تنفر جاییست که عده ای هر روز عقده های چند ساله شان را با باطوم به سر مردمان می کوبند. اوج تنفر همان جاییست که نشسته ایم. همان جایی که زندگی می کنیم یا شاید محکوم به زندگی کردنیم.

چه کسی جرئت دارد به این عکس ها نگاه کند؟ چه کسی جرئت دارد فقط چند ثانیه به آنها خیره شود؟ شما را شرم نمی شود؟ من که نتوانستم. و این روزها عکس های زیادی را نمی توان دید.

من هم خسته شده ام مثل همۀ شما:

یلدا، میترا خلعتبری، مسیح علی نژاد، پرستو دوکوهکی، سعید پور حیدر، مریم شبانی، قم امروز و خیلی های دیگر که نوشتند…

سرطان…

نمی دونم این غده ای که توی بدن آدم شروع به رشد می کنه چه حکمتی داره… آدم رو می خوره و می کشه. وقتی کشت، خودش هم می میره. . دقیقا مثل دولت مردای ایران می مونه. حرف حساب حالیش نمی شه، یه ذره سیاست هم نداره. اونوقت آدم میاد خودش رو با قرص و دوا و شیمی درمانی و کوفت و زهرمار کچل می کنه که بیا خوب شو، اونم مثل مرد روی حرفش واستاده که آقا من باید تو رو بکشم.

زندگی خیلی هم منطقی نیست… این رو باید پذیرفت دیگه.

——

پ.ن: این روزا همسایۀ ما همیشه یه کلاه روی سرش می زاره و اینور اونور می ره.

بعثت روزیست که…

استاد زبان:

“Valentine is a day when American people give cards to the ones they love”

“Halloween is a day when American people wear different costumes”

“Besat is a day when Iranian People…

بچه ها ایرانیا تو روز بعثت چه کار می کنند؟

یکی از بچه ها:

“Sleep.”

—–

پ.ن: اینم از فعالیتهای شاد ایرانی ها در روزهای عید…

نمایشگاه کتاب تهران

امسال هم نمایشگاه کتاب در تهران برپاشده و من هم از توی تلویزیون یه عالمه نگاش کردم… بسیاری از دوستان به خاطر اینکه نمی تونم به نمایشگاه بیام تبریک گفتن و اظهار داشتن نرفتن به نمایشگاه بسی راحت تر از رفتن به آن جاست. به نشریات هم که لطف کردن و اصلا نمایشگاه نشریات رو معلوم نیست چی کارش کردن. من که اگر تهران بودم عمراً نمی تونستم جلوی خودم رو بگیرم و از نمایشگاه باز دید نکنم ولی در این حالت آدم وجدانش راحته، هر وقت موقع نمایشگاه کتاب مشهد شد اونوقت می رم کتاب می خرم… به تهرانی ها پیشنهاد می کنم برای اینکه اعصابتون خورد نشه چند روز رو به مسافرت برین تا فکر رفتن به نمایشگاه به سرتون نزنه.

پیشنهاد سورئالیت هم خوبه…

جهل مرکب

امروز یه بنده خدایی کنار من نشسته بود و هر چند دقیقه یه لغت انگلیسی می گفت و از من معنیشو می خواست…! از آخر که همۀ معنیاشو گرفت خیلی جدی گفت: “آقا شما این همه زبان خوندیدن… این همه وقت گذاشتین… اصلاً ارزششو داشت؟!!”

و سرشار از اعتماد به نفس راهش رو کشید و رفت… حتی فرصت نداد جوابشو بگیره… انگار انقدر از حرفش و جواب من مطمئن بود که نیازی به گرفتن جواب نمی دید…

آخه بندۀ خدا… اگه یه کاری رو نکردی چرا می خوای ثابت کنی بقیه که کردن، اشتباه کردن؟… من کارم اشتباه بوده که زبان کار کردم یا تو که نکردی…؟

پ.ن: می گن یه بار گربه دنبال خونوادۀ موشها می کنه… موشها فرار می کنن و توی لونه قایم می شن اما گربه دست بردار نبوده و پشت در کشیک می داده… آخر سر بابای موشها شاکی می شه و می ره دم در و واق واق سگ در میاره و گربه فرار می کنه. بعد هم میاد خونه به پسرش می گه: “پسرم… اینه مزایای یاد گیری زبانهای دیگه”

یک "تو"ی خیلی عجیب

اونقدر خوشحال شدم که بقیه رو فراموش کردم. من که هیچ وقت این چیزا یادم نمی مونه ولی فکر می کنم یک ماهی می شد ندیده بودمت و با اینکه ظاهرم خیلی رو به راه نبود به دیدنت اومدم.

خوب که فکر می کنم می بینم اونقدرا هم ظاهر مهم نبود، خیلی وقت بود مزۀ رودررو بودن با تو رو نچشیده بودم و این رودررو بودن رو می شد بدون ظاهر زیبا هم چشید.

شاید از دنیا و فلسفۀ دست نیافتنیِ بودن حرف می زدیم… بحثی که خیلی برام لذت بخشه… دفاع تو از دین و من از منطق…!

شاید از از اخبار و سیاست حرف می زدیم… از نابسامانی اوضاع وطنی که دیگه مدتهاست ناامیدمون کرده…!

شاید با هم از گذشته حرف می زدیم… راهروهای تاریک خاطراتمون رو یکی یکی قدم می زدیم و می خندیدیم!

شاید صادقانه از اشتباهاتمون حرف می زدیم… از کوتاهیا و گاهگاهی فراموشکاریامون… و در آخر همۀ اشتباهاتمون رو فراموش می کردیم!

و شاید همه چیز رو فراموش می کردیم و سایۀ گناهانمون رو روی دیوار عشق پر رنگتر می کردیم و لذت می بردیم… چند گناه کوچک!!!

اما هیچ کدوم از این کارا رو نکردیم… ما فقط همدیگه رو دیدیم…!

و من هنور هم منتظرم…

——

پ.ن: راستی راستی عجیب شدیا…!!!

بدحجابی در حرارت

طرح مبارزه با بد حجابی مثل هر سال با شروع فصل گرما بر پا می شود…

سال 81: پاترولها و مینی بوس ها در خیابانها با هدف پر شدن از بدحجابها… رفتار زننده ی اکثر مامورین…

سال 82: طرح اجرا می شود، بدون اطلاع رسانی و بدون پاسخگویی…!

سال 83: افراط… افراط… افراط…

سال 84: تکرار طرحها…

سال 85: آغاز فرهنگ سازی… نمایشگاهها و لباسهای اسلامی و تبلیعات…

سال 86: تکرار… تکرار…

این تکرارها ادامه دارند… نیروی انتظامی هر بهار به یاد می آورد و هر پاییز فراموش می کند…و آیا این برخوردها کارشناسانه و درست است؟؟؟ آیا تاثیر گذار است یا باز هم مثل همه این سالها باید پس از چند سال به اشتباه خود پی ببریم و سعی در احیای جامعه ی ویران شده خواهیم کرد؟

شهر با طعم فوتبال…

بدون شک اینکه تیم سایپا از تیم سپاهان شکست خورده و استقلال بعد از چند ماه در صدر جدول لیگ برتر قرار گرفته خبر جالبیه. ولی آخه مگه چقدر جالبه…؟ به جان خودم امروز تو هر تاکسی که نشستم یا ازم پرسیدن استقلال چی کار کرد، یا بهم خبر دادن که استقلال چه کار کرد…! تازه سر کلاس گزارش دقیقه به دقیقه از بازی استقلال رو توسط یکی از دانشجویان هندزفری دار شنیدیم. تصور کنید که یه بنده خدایی داره خودش رو می کشه که یه چیزی دانشجوها بفهمونه و دانشجوها هم تمام حواسشون به استقلال باشه. با اینکه اصلا از این استاد خوشم نمی یاد ولی دلم براش می سوختید…!!!

من پیشنهاد می کنم یک عده از شهروندان مطلع یک بلندگو دستشون بگیرند و اخبار روز و موقعیت سیاسی و بین المللی کشور رو به شهروندان غیر مطلع اطلاع بدن تا شهروندان از این کمبود خبر نجات پیدا کنند و یک کم هم به مسائلی خارج از حیطه ی مقدس فوتبال بپردازند. من که دیگه واقعا حالم از فوتبال به هم می خوره…!!!

روزمرگی

این روزها چقدر همه چیز ساده و یکنواخت است و قابل پیش‌بینی. آدم‌ها گویی بر روی یک خط صاف قدم می‌زنند. خطی که انتهایش، بارها و بارها، به تعداد تمام آدم‌هایی که در طول عمر بشریت زیسته‌اند، کشف شده‌است. حرف‌ها انگار بر یک نوار کاست قدیمی ضبط شده‌ است که هزار بار شنیده‌ای و باز هم هر بار که به انتها می‌رسد، دوباره از نو پخش می‌شود و تو می‌شنوی. مجبوری که بشنوی.

روزمرگی یعنی عشق‌های شکست خورده، یعنی تورم، نان شب، یعنی روز از خانه بیرون آمدن، حرف‌های همیشگی را گفتن و شنیدن و شب، خسته به آغوش خانه باز گشتن. روزمرگی یعنی تمام حرف‌هایی که من نمی‌زنم و تو می‌شنوی. یعنی تمام آنچه تو نمی‌گویی و من تکرار می‌کنم. تکرار لحظه به لحظه‌ی تاریخ. یعنی ندانستن‌ها و گفتن‌ها. دانستن‌ها و نگفتن‌ها. روزمرگی یعنی من، که اشتباهات تو را تکرار می‌کنم و تو که اشتباهات مرا و نسل مرا که سوخت و نسل تو که آرام آرام بر روی خاکستر گرم من شعله می‌کشد.

من دلم این روزها آدمی می‌خواهد که ندانمش. دلم چند ساعت، فقط چند ساعت، کافه می‌خواهد و قهوه و سیگار و یک نفر که کشفش کنم. که نگاهش پر باشد از تکه تکه‌های پازلی از هم گسسته. دلم حرف‌هایی می‌خواهد که تا به حال نگفته‌ام. حرف‌هایی که نشنیده‌ام. یک قطعه شعر می‌خواهد که هیچ کس نگفته است. من دلم این روزها تو را می‌خواهد که نشناسمت هیچ وقت.

در حال بارگزاری مقالات بیشتر...